Van Line naar patiënt. Wat doet dat met wie ik ben?

Het ziekenhuis polsbandje omdoen. Vanaf dat moment ben ik niet langer alleen Line, maar ook patiënt. Er is simpelweg geen tijd om alles rustig en bedachtzaam te laten landen. Ik glijd niet geleidelijk van Line naar patiënt. Die overgang is abrupt. Van het ene moment op het andere staat mijn leven in een ander teken.

Om zo'n traject mentaal te doorstaan, neem ik afstand van mezelf. Soms bewust, als een vorm van zelfbescherming. Maar ook onbewust geraak ik onderweg stukjes van mezelf kwijt.

Leren om hulp vragen

Uit mijn opvoeding nam ik mee dat ik sterk en flink moet zijn wanneer het tegenzit. En dat ik beter wat vaker alstublieft zeg dan dankjewel. Ik leerde om voor anderen te zorgen. Dat voelde vertrouwd, bijna vanzelfsprekend. Het werd zelfs mijn job. Het voelde dan ook bijzonder tegennatuurlijk om plots zelf degene te zijn die zorg nodig had. Om vaker dankjewel te moeten zeggen. Om hulp te moeten vragen, terwijl ik zo gewend was om die hulp juist aan anderen te bieden. Dat maakte me kwetsbaar en soms ook onbeholpen.

Mijn behandeling veranderde niet alleen hoe ik me vanbinnen voelde, maar ook hoe ik er vanbuiten uitzag. De vermoeidheid werd zichtbaar. Mijn huid veranderde, mijn haren werden dunner en ook de weegschaal bracht me weinig vreugde. Waar ik vroeger goed in mijn vel zat, kon ik plots overvallen worden door intens verdriet wanneer ik in de spiegel keek. Het gezicht dat me aankeek, voelde steeds minder vertrouwd. Alsof mijn lichaam een verhaal vertelde waarin ik mezelf niet meer helemaal herkende.

Mezelf zoeken in de spiegel

En eerlijk? Dat blijft tot op vandaag zoeken. Ik vind mezelf nog steeds niet volledig terug in dat spiegelbeeld. Misschien lukt dat ooit weer, misschien ook niet. Misschien gaat het er niet om dat alles opnieuw wordt zoals vroeger, maar om te leren kijken naar wie ik vandaag ben. Met alles wat veranderd is, en alles wat gebleven is.

Mijn tips bij de mentale uitdagingen in dit traject:

Schrijf.

Schrijven helpt me om de verbinding met mezelf niet te verliezen. Het geeft woorden aan gevoelens die anders ergens blijven hangen. Bovendien kan ik later teruglezen wat ik heb meegemaakt. Niet alleen de moeilijke momenten, maar ook de fijne herinneringen, de kleine gelukjes en de momenten waarop er toch ruimte was voor lichtheid.

Ga naar de onco-psycholoog.

Anneke is voor mij goud waard. Bij haar kan ik met moeilijke thema's terecht. Soms kunnen we ze samen beter begrijpen, soms vinden we een antwoord en soms wordt iets gewoon wat draaglijker door het uit te spreken. Een onco-psycholoog is er trouwens niet alleen voor jou als patiënt. Ook voor je omgeving kan die ondersteuning bijzonder waardevol zijn.

Lees getuigenissen en zoek contact met lotgenoten.

Het kan ontzettend deugd doen om verhalen te lezen van mensen die iets gelijkaardigs meemaken. Om te ontdekken dat gevoelens die je zelf moeilijk kunt uitleggen, voor iemand anders heel herkenbaar zijn. Je voelt je minder alleen en hoeft niet altijd alles uit te leggen.

Vandaar ook deze blog. Het is fijn om te ervaren dat mensen herkenning vinden in mijn woorden.

Het helpt hen om zich net iets minder alleen te voelen, dat maakt het voor mij erg zinvol.

Durf de confrontatie met jezelf aan te gaan.

Hoe zwaar het soms ook voelt, probeer jezelf niet volledig uit de weg te gaan. Blijf in die spiegel kijken, letterlijk én figuurlijk. Geef jezelf de ruimte om verdrietig te zijn om wat veranderd is, om te missen wat er vroeger was en om te zoeken naar wie je vandaag bent.

Je hoeft niet elke dag sterk te zijn. Je hoeft ook niet meteen vrede te sluiten met alles wat je overkomt. Maar probeer jezelf niet kwijt te raken in de drang om gewoon door te gaan.

Laat dankbaarheid zachtheid brengen, geen schuldgevoel.

Voor mij zit dankbaarheid steeds vaker in de eenvoud. In kleine momenten, in fijne herinneringen, in mensen die er zijn en in dingen die vanzelfsprekend leken, maar die dat plots niet meer zijn. Soms is dat genoeg om een dag wat mooier te maken.

Over de auteur

Line Minne, borstkankerpatiënte
Logopediste en gebeten door taal

Van Line naar patiënt. Wat doet dat met wie ik ben?

Een kankertraject verandert veel. Je omgeving, je dagelijkse leven, je lichaam en je kijk op de wereld maar ook... je identiteit.

Je komt in een rol terecht die je niet zelf gekozen hebt. Je moet leren omgaan met veranderingen, met onzekerheid en met een lichaam dat niet meer vertrouwd voelt. En ondertussen probeer je ook mentaal overeind te blijven.

En daar begint het uitdagende stuk voor mezelf: niet alles opnieuw onder controle willen krijgen, maar mezelf de tijd geven om te zoeken, te voelen en te groeien. Vandaar deze blog.

Waarom we Line's verhaal delen

Bij Anticancer Fund zetten we wetenschappelijk bewijs om in zorg: Turning evidence into care.

Goede zorg begint voor ons bij wetenschappelijk bewijs, maar stopt daar niet. Daarom delen we Lines verhaal.

Een diagnose raakt ook hoe je jou voelt, hoe je eruitziet en wie je bent. Je leest dat niet in studieresultaten, maar het bepaalt wel hoe iemand een kankertraject beleeft. Daarom luisteren we naar patiënten. Verhalen zoals dat van Line herinneren ons eraan waarom we dit doen.

Dank je wel, Line, om dit zo open te delen.